به هر جا که فکر می کردیم میشه اثاری از خوشبختی رو پیدا کرد سرک  کشیدیم و رفتیم و رفتیم و اونقدر ادامه دادیم تا رسیدیم به چندتا جاده که مثل فیلمها مسیر هر کدوم رو با یه تابلوی چوبی مشخص کرده بودند .تابلوها رو یکی یکی خوندیم تا شاید مسیرمون رو پیدا کنیم .روی تابلوی یکی از جاده ها نوشته بود جاده خوشبختی و این همون چیزی بود که در به در دنبالش بودیم.با هزار امید و ارزو قدم به جاده خوشبختیمون گذاشتیم .اون روز داشتیم از خوشحالی پر در می اوردیم و چقدر احساس غرور می کردیم به چیزی که پیدا کرده بودیم.

   توی مسیر هر چی جلوتر می رفتیم راه سختر و همسفر هامون بیشتر می شد. هر راه فرعی که به جاده وصل می شد افراد جدیدی رو به راه هدیه می داد که تنها نقطه اشتراکشون داشتن یه گمشده بود که برای پیدا کردنش عزم سفر کرده بودند.تو مسیر تقریبا همه مثل هم بودیم به غیر از " بعضی ها" که انگار از سختی مسیر خبر داشتن چون با تجهیزات و وسایل کامل شروع به سفر کرده بودند ،به همین خاطر هم سفرشون خیلی راحتتر  از بقیه بود. 

   رفتن کار هر روز ما بود . یاد گرفته بودیم که برای زود و خوب رسیدن فقط باید برویم و هیچ چیز توی مسیر نباید توجه ما رو به خودش جلب کنه و به فکر لذت بردن از مسیر نباشیم چون ممکن بود از رسیدن  باز بمونیم.روز ها می گذشت و ما  فقط  می رفتیم در حالی که هر چی جلوتر می رفتیم مشکلات و سختی های مسیر بیشتر خودنمایی می کرد.

   خیلی وقت بود که نه از از همسفر جدید خبری بود و نه از جاده های فرعی و نه از اون شور و شوق برای رسیدن. تنها چیزی که از روزای اول باقی مونده بود یه مسیر بی انتها بود که باید طی می شد. خیلی ها منصرف شدن و برگشتن ،خیلی ها هم دلشون برای برگشتن پر میزد ولی یا روی برگشتن نداشتن یا اونقدر به رسیدن و برنگشتن امیدوار بودن که پلهای پشت سرشون رو خراب کرده بودن و حالا چاره ای جز ادامه دادن نداشتن. دیگه یه جورایی همه فهمیده بودن که رسیدن خیلی سخت تر از اونیه که فکر میکردن. تقریبا همه به این باور رسیده بودیم که یکی از اون هزاران پرنده ای هستیم که یه روز به امید پیدا کردن سیمرغ راهی سرزمین دور و افسانه ای شدند و بعد از تحمل کلی سختی فقط تعداد کمی از اونها به مقصد رسیدند وتلخ تر جایی بود که فهمیدن سیمرغی در کار نیست.

   خیلی وقت بود که دیگه فقط به مسیر و چگونه رد شدن از مشکلات فکر می کردیم نه رسیدن.اونقدر به تحمل محکوم شده بودیم که یادمون رفت اصلا با چه هدفی شروع به سفر کردیم.ما رسیدن رو از یاد بردیم و فقط رفتیم.

    اما یک روزبالاخره راه تموم شد .رسیدیم .سرزمین موعود مااز دور معلوم بود ولی اون رو با یه دیوار از سایر دنیا جدا کرده بودند.حالابرای رسیدن فقط موندهبود گذشتن از دیوار. یه دیوار که تنها راه عبور از اون گذشتن از یه دروازه ست .دروازه ای که  عبور از اون تنها یه شرط داره و اون شرط اینه  ((برای ورود داشتن برگه عبور الزامیست))

 حالا همه نشستیم کنار در و به رد شدن "بعضی ها" که شرط رو داشتن نگاه می کنیم.